I'm Gonna Be "1453" miles

Çuf çuf çuuufff!

Sevgili dostlar, sevgili okuyucular. Ne diyorduk en son? Hah hatırladım, bence de en iyisi tren.

Hele de daha dün İzmir'den İstanbul'a gidecek uçak, havalarda öyle ahım şahım bir durum da yok üstelik, tam bir saat öncesinden iptal olunca, ben de bu haberi metroda öğrenince, öyle apışıp kalınca, sonra İzmir'in o çok gereksiz trafiğinde taksiyle eve tekrar dönünce, THY callcenter ise bana adamakıllı yardım edemeyince, sonra bu iptal yüzünden bu günkü dersimi kaçırınca ben de ne yaptım? "Dostum, sakin ol, deriiiin nefes al, lotus pozisyonuna geç, diyaframını çalıştır, hayatın çok güzel olduğunu anımsa ve gülümse" muhabbetlerinden birini mi yaptım?

Hayır, tabii ki... Açtım THY'de çalışan arkadaşlarıma bir güzel sövdüm ve rahatladım. Tabii ki sonunda bütün suçu mühendis arkadaşa yükledim: Adamakıllı bir uçak yapamadınız hala. "Uçağa Lig tv koymasını biliyonuz ama?" diye de çıkıştım.

O verdiğin tavuklu veya hindili sandviç de olmasaydı o Avrupa'nın en gelişmiş havayolu şirketi reklamına - messiler falan -  "siktir git" derdim ama bu günkü bademli 'ev yapımı' tatlı güzeldi, hadi affettim sizi.

Tren anılarım gibi otobüs anılarım da çoktur; liseyi doğduğum şehirden uzak yatılı okuduğum için o zamanlardan bu zamanlara otobüslerle adeta seksi bir ilişki içerisindeyim.

Otobüs yolculuğuna o kadar alışmışım ki, geçenlerde bi arkadaşla telefonda konuşurken - bana otobüsle gidip gelmenin masraflarını söylüyordu: molalarda yemek, tuvalet parası vs. - ona da söyledim: O kadar alışmışım ki yolculuğa bırak molayı yanıma biri gelse de cüzdanımı falan götürse, ne bileyim götümü filan ellese mesela, ruhum duymaz!

Aynen öyle: Otobüslerde molalarda dışarı çıkamıyorum çünkü haberim olmuyor. Bir uyku bir uyku sormayın gitsin!

Salt bu yüzden orta kapının oradaki koltuğu almam. Çünkü kapıdan içeri giren beni görecek kafalarını kaldırdıklarında, biliyorum: Ağzı yüzü salya içinde - haberim yok horluyo da olabilirim - bir adam! En azından böyle göründüğümü tahmin edebiliyorum.

Otobüslerde genellikle muavinin beni dürtmesiyle - poke - uyanırım: "Beyefendi siz de bu durakta inecektiniz değil mi?"

Hatta, bir keresinde, lise zamanlarımda, Giresun'a giden otobüste -uyanamadığım için ve uyandıran bi Allah'ın kulu olmadığı için - Trabzon yolunu yarılamış bi şekilde uyanmıştım. Tabii sonrası bi şaşkınlık bi şaşkınlık ki sormayın! "Nerdeyim ben? Hangi yıldayız? Yanımdaki bu kadın da  kim? Annem böyle pasta yapmayı nerden öğrendi? vb."

Peki ya, Ankara metroda bi durakta inip yatılı kaldığım okulun durağına giderken tam gişelerin önünde bavulumun patlaması ve içerisinde bulunan bütün havlu-giysi-pijama-gömlek-abur cubur'un bir anda dışarı fırlaması. Benim o kalabalık insan grubu içinde o ıvır zıvırları tekrar bavula yerleştirme çabalarım. Evet, unutulmaz...

Peki, sanki kamera şakasıymışçasına belli düzenlerle başıma gelen bu olaylara ne demeli? Adam gibi saatimi bekliyorum, oturuyorum bilet numarama göre, ipodumu açıp öyle takılıyorum. Derkeeen, genellikle kız olan insan cisimcikleri gelip koltuğuma göz koyuyolar: "Ama orası benim yerim!" Artık alıştım, biletinize bakabilir miyim diyorum ve onlara özel bakışımla - çok kırmadan ama onların gerizekalı olduğuna dair bir bakış bu - "hayır, sizin yeriniz burası değil şurası" diyorum. Hatta bi keresinde kadın başka otobüs firmasının biletiyle benim koltuğuma göz dikmişti ya aboovvv, ne desem boş!

Arkadaşlarım uçaktan ziyade otobüsle gidip gelmeme şöyle bir yorum getirmişler, geçenlerde duydum: "Herhalde uçaklardan korkuyor ama belli etmiyor, çaktırmıyor." Hayır ayol! Uçaklara bayılırım - tabii önce trenler - sadece şu anki evim İstanbulda o otobüs yazıhanelerinin çok yakınında olduğu için -servis direkt kapımın önünde bırakıyor- otobüsleri tercih ediyorum. Şu salak trafik hiç çekilmez yoksa havaalanlarından evime...

Bu 'garip' arkadaşlarımdan bazıları da yine buna benzer bir yorumda bulunmuşlardı geçen aylarda: Efen'im İstanbul'da mevsim kışın kışı da olsa, hava buzun buzu da olsa, ben vapurların hep dış kısmında takılırım. Asla içeriye girmem. O kış şartlarında tek başıma vapurun dışında olduğum zamanlar çoktur. Tabii hemen yorumlar gelsin: "Aaaa! Sen denizden korkuyosun! falan filan"

Hayır yahu! İçeri girip insanların kokuşmuş nefesini içime çekmektense, o soğukta hasta olup Boğaz'ın güzelim havasını içime çekmeyi yeğlerim.

Hiç de garip değilim vallahi, kusura bakmayın, garip olan sizsiniz!

Ulan, tren muhabbetlerimi anlatacaktım aslında konu nereye geldi, baktım çok uzun olmuş yazı, artık trenler başka bahara!

Bu arada, bu boş ve gereksiz yazı için özür dilerim, okumayın lan, vallaha...

Ne dinledim bu yazıyı yazarken:

İstanbul ve Pişmanlık

Havalar bahar, ben hala mezun olamadım mühendislikten, seneler geçti. Hep derim ya Ortaçgil yüzündendir benim mühendislik sevdam: "İyi meslekti doktorluk, şimdinin modası mühendislik" dediğinden beridir şu üniversiteden kurtulamadım.

Hayır, tembelliğimden değil, üniversite hayatım harika geçti-geçiyor. Beni yoran şey başka bir şey! Nedir, nedir, nedir bu yahu? Sonradan anladım: İstanbul bu, tepeden bakmaya gerek yok, Anadolu yakasında herhangi bir yerde denize otursan yeter. Hele de havalar baharlaştı mı, çiçekler açıştı mı, kızlar yavaş yavaş etek boylarını kısaltmaya başladı mı, işte beni de o garip şair gibi bu güzel havalar mahvediyor.

Elimde şu sıralar Yusuf Atılgan ve Garcia Lorca-Bodas de Sangre. Ara sıra içimdeki yolculuk ateşi toplum ve sistem tarafından söndürülmesin diye, her gün birer ikişer sayfa, gıdım gıdım okunmuş "On The Road". İstanbul deniz kıyısı, karşımda Kız Kulesi, Leandros'un kulesi değil, bir şiir cumhuriyeti. Galata Kulesi karşıda, ince ince süzüyor Kız Kulesini. Herhalde daha birbirlerine açılamamışlar, seneler geçmiş, hepsi kocamış. Olsun varsın, varmasın Kız Kulesi Galata'ya. Ben varım burada, talipliyim ona.

Bu şehir insanı varsın uzak kılsın kendine, bu şehir insanı varsın hep yorsun, kandırsın; çünkü ben kendimi kandırmıyorum. Biliyorum, beni gerçekten bu güzel havalar mahvediyor.

Bazen bu güzel havalarda, İsmail abimsi bir tavırla: "Bir elinde cımbız, bir elinde ayna; umurunda mı dünya!" diyorum. Sahilden el sallayarak Orhan Veli'ye, Sunay Akın'a, Bedri Rahmi'ye selam gönderiyorum.

Arka taraftan Aziz Mahmud Hazretleri gülüyor, sadece gülüyor. Bu kadar çok sebepsiz gülünmesi insanı rahatsız eder, ama rahatsız olmuyorum. Daha çok gülsün istiyorum, abartsın hatta, krize girsin. Çünkü Aziz Mahmud'lar güldükçe biz huzuru yakalayacağız, bunu biliyorum.

O gülüyor ama benim uykulu gözlerim, perdelerden perde beğenen kulaklarım, ne kadar çok istede de heveslense de, olmuyor, duyamıyor, duymuyor, göremiyor. Ama salt gülüyor, bunu biliyorum.

Sonra Konya'da yaşayan ama İstanbul'u çok özleyen bir dostum aklıma geliyor. Bir gün şiir yazmış, asker şaire göstermiş, beğenilmesini ümit etmiş. Asker şair demiş dosta, şiirlere biraz göz ucuyla baktıktan sonra: "Mevlana'ya selam söyle, aman ha unutma, aman ha unutma, aman ha unutma..."

Sonra Ankara'da o çiçeksiz ama kökleri sökecek kadar kuvvetli rüzgarlı tepede, gözleri o anlattıkça daha da yaşlanan, adeta Japon çizgi filmine dönen gözlerle Hacc gezisini anlatan hocam aklıma geliyor. Hacca gitmiş, ama bir şey hissedememiş, orayı tam manasıyla değerlendirememiş, ağlıyor, pişman! Samimiyetine inanmamaya çalışıyorum ama olmuyor, gözlerim doluyor.

Ben ise bütün bu duygulardan mustarip, ne kadar istesem de Mevlana'ya selam göndermek, ne kadar istesem de Aziz Mahmud Hazretlerinin kahkahalarını duymak, ne kadar istesem de haccı hissetmek; yapacağım tek şey şu an bu sahilde Orhan Veli okuyup akşamına dostlarla Kadıköy'de içmek olacak. Biraz bira biraz şarap sonra, nasıl olacaksa, vakit bir türlü geçmeyecek, biraz muhabbet biraz şehvet biraz pişmanlık olacak.

Ama hep pişmanlık olacak. Sonu hep pişmanlık olacak. Hep pişmanlık, hep eksiklik...

Niçin diye soruyorum bu aptal nefsimle: Niçin? Por que? Filibeli Ahmet Hilmi kızıyor yine, bakın beni ne hale getirdiniz diye. "Beni yine niçinli bir aleme niçin getirdiniz?"

Doğru diyor aslında, niçini yok bu dünyanın, sadece 'öyle'si var. Biz anlamayız, sadece öyle.

Neler dinledim bu yazıyı yazarken: