Tek Cümle, Çok Şey

"Bana kendimi oyalamak için iş verme, bana kendimi bulmak için meditasyon öğret!"

Cevabı Aldım

Kafam son zamanlarda oldukça karışık. Pardon, yanlış söyledim: Yıllardır; yıllardır kafam çok karışık.

Bu durumu somut olarak aylar önce bir meditasyon sırasında duydum. İnsan kafasının karışıklığını duygusal olarak hissedebilir. Hayatının düzensizliğinden, gidişatından da görebilir. Ama ben, bunlardan farklı olarak, o meditasyon sırasında zihnimin deli gibi konuştuğunu duydum.

Hangi OSHO meditasyonunu yapıyordum hatırlamıyorum. Güneşli ve güzel bir gün olduğunu biliyorum gerçi. Son 'yatma-oturma' kısmında derin bir uykuya çökmüş olmalıyım ki zihnimin bıdıbıdıbıdı konuştuğunu duyup, onu sabırla biraz dinleyip uyandım. Zihnimden adeta ayrılmıştım; içimdeydi ama ben, onu dinleyen kişi, farklıydım. Kendi sesimin pek de tekin olmayan bir gevezelikle konuştuğunu duyuyordum.

Meditasyon bitişinde bunu oradakilerle ve meditasyon hocamla paylaştım. "Çok güzel bir gelişme!" dedi İtalyan meditasyon hocam "Ama herkese olur öyle!"

Son bir yıldır ise kafa karışıklığım genellikle iş ve kariyer konularında. İki gün önce eski işimden kendi isteğimle ayrılıp yeni işe girişim bu karışıklığı daha da bulamaçlandırdı kafamda.

'Persona' adı verilen maskeleri takıp kendimize kendimizden uzak olan kişilikler 'personality' oluşturmak. Zevksiz bir yaşam, gereksiz bir sıkıcılığı olan.

'Sevdiğin işi yapmalısın' denilen yaklaşımdan çok uzak olan bir yaklaşım bu. Ya sevdiğimiz iş yoksa?  Arbeit macht frei?

Hem bu sebeplerden dolayı cevap aramak için hem de Üsküdar'dan taşınmadan son bir kez ziyaret etmek için dün (Cuma günü) Aziz Mahmud Hüdayi türbesini ziyarete gittim.

Çıkışta etrafta şöyle bir turladım. Cuma günü vakit namaza yaklaşmakta olduğu için cami avlusu ve türbe etrafı tıklım tıklımdı. Yasin okuyanlar, dilenenler, satıcılar, samimi duacılar, ikircikli duacılar, tevhiddekiler, tevhide gelemeyenler, ölüler, diriler, kediler, köpekler hepsi oradaydı.

Herkesin mi kafası karışık?

Öğleye kadar izinliydim taşınma muhabbetlerim için. İşe doğru yola koyulurken seneler önce bir can sıkıntısı sonucu ziyaret ettiğim ve saatlerce muhabbet ettiğim türbenin etrafındaki esnaflardan birini gördüm. Eski balıkçılardan biriymiş; şimdi ise kitap, seccade, tespih, zemzem suyu falan satıyormuş.

Selamlaştıktan sonra biraz sohbet ettik. Gözlerimin içine bakarak konuşuyordu. 60 yaşındaymış ama 40 gibi gösteriyor. Nereden geldiyse konu tam da benim aradığım cevaba geldi: "İnsan önce maneviyatını düzeltmeli, maddi yaşam onun peşinden kolayca gelir" dedi kitapçı.

Onun maneviyat kelimesinden anladığı ile benim bu kelimeden anladığım şey yaşam tarzlarımız dolayısıyla korkunç derecede farklı olsa da o an bu cümleleri söylediğinde, nedense, sembol ve mana olarak benimle aynı şeyi paylaştığını anladım.

Basit bir cümleydi, herkes söyleyebilirdi, herhangi bir kitaptan okuyabilirdim bunu.

Ama söyleyen insanın o andaki manevi hali, benim zamanlamam (timing) ve Zeitgeist'in duruma uygun oluşu mükemmel bir bütün oluşturmuştu.

Haliyle ben de cevabımı almıştım. Veya hissetmiştim diyelim.

Kafamın karışıklığı ise hala geçmedi. Sanırım hiç geçmeyecek. Olsun.

Cat Stevens'dan The Wind şarkısını dinledim yazı boyunca:

Bazen Geceleri

Bazen geceleri 'deprem oluyor laan!' diye uyanıyorum, bildiğin sarsılıyorum, bir acayip titriyorum. O heyecanla ışığı yakıyorum, lamba sallanıyor mu diye bakıyorum, telefonum cüzdanım nerede diye kontrol ediyorum, hemen aşağıya inmem gerekebilir diye. Sonra kendime geliyorum, bakıyorum kimseden ses seda yok, yavaşça yatağa geri dönüyorum. Ama kalbim hala küt küt atıyor.

Bazen geceleri uykuya yeni yeni dalmışken OSHO'yu görüyorum. Gülümseyerek bana bakıyor. Başını sallıyor onay verircesine. O heyecanla uyanıyorum, içimde garip bir huzur oluyor, kalbim yine küt küt atıyor.

Bazen geceleri uykumun en derin yerinde, ya da gecenin köründe, olağanüstü mistik rüyalar görüyorum. Biraz ürkerek uyanıyorum, gücüm yeterse rüyayı not alıyorum, bir sonraki gün mistik dostlarıma yorumlatmak için. Rüyayı gördükten sonra da, rüyayı yorumlatırken de kalbim küt küt atıyor.

Bazen geceleri genellikle esmer olan kızların nefeslerini dudağımda hissederek uyanıyorum. Bildiğin sarsılıyorum, bir acayip titriyorum. Neşeyle ona sarılarak uykuma geri dönüyorum. Kalbim küt küt atıyor.

Bazen geceleri hiç bir bok olmuyor, geceyi hissetmeden sabaha uyanıyorum. Kalbimin hala neden attığına şaşırıyorum.

Bu yazıda bana eşlik eden parça: System Of A Down/Chop Suey!

Üsküdar'dan Gider İken

Dört sene geçmiş üzerinden, yıllanmışız epeyce; zevksizlikler, endişeler, kırgınlıklar, sinir bozuklukları, umutsuzluklar, doyumsuzluklar hepsi burada yaşanmış. Ama bunca sene sonra bu yazıyı yazarken bu mekan hakkında elimde kalan şeye bakıyorum da en çok mutluluk yaşanmış.

Bir insandan ayrılmaktan daha çok yıkıyor beni bir yerden ayrılmak. İnsan anılarda kalıyor, anımsıyorsun, yad ediyorsun. Ama mekan insanı da içeriyor, insanın enerjisi mekanda takılıkalıyor. Elbette insan mekanı mekan yapıyor, insansız mekandan bize ne, ama ne bileyim işte, ayrılık beni hep hüzünlendiriyor.

Üsküdar'dan taşınma merasimim de hüzünlendirdi beni. Üniversite hayatımdan sonra girdiğim ilk işimden ayrılış haftam ile Üsküdar'daki evimden ayrılış haftamın aynı hafta olması iyice depresif hale soktu beni.

"Çiçeklerle konuşursan balkonunda birbirinden güzel çiçeklere sahip olursun" derlerdi, ben buna bizzat şahidim. Dualarla pişirilen yemeğin lezzetin ötesinde bir lezzete sahip olması gibi. Güzel düşünceler ile etkileşimde bulunduğun mekan da haliyle, gerçekten, büyük bir güzelliğe dönüşüyor. Asıl olan hayal, gerçek zannettiğimiz şey ise bu hayalin bir sonucu oluyor.

Üsküdar'daki bu evde aşık oldum, bu evde ayrıldım, burada hüzünlendim, burada sevindim. Bu evdeyken mezun oldum, bu evdeyken derslerim yüzünden ağır hayal kırıklığına uğradım. Bu evdeyken işe girdim, bu evdeyken işten ayrıldım. Burada öldüm, burada dirildim. Güzel dostlara burada da sahip oldum, burada da, yeri geldi, dostlarımı bırakmak zorunda kaldım. Burada kilo aldım, burada kilo verdim.

Hayatımda büyük öneme sahip olan, belki de sahipliğin ta kendisine, burada şahit oldum.

Burada umutlandım, burada umutsuzluğa kapıldım.

Dört sene Üsküdar'daki bu küçücük evimde epeyce büyüdüm, çok değiştim.

Değişimimde ve farkındalığımın artmasında elbette Boğaz'ın bekçilerinden olan sevgili Aziz Mahmud Hüdai Hazretleri'nin de büyük etkisi olmalı. Onun enerjisini de hep burada hissettim.

Hüzünlensem de ayrılıklardan, tek ben değilim bunu böyle yaşayan. Ayrılıklardan şikayet etmek insanların kozmik bir bilincinin ürünü. Ney'in güzel sesinin aslında bir şikayet olduğunu bildiğim halde, yine de, hüzünleniyorum işte.

"Her dem yeniden doğarız, bizden kim usanası" diyen Yunus Emre'nin peşinden cesaretle giderek yeni bir mekana, yeni insanlara, yeni olanaklara açılmak lazım.

Bakalım yeni ev ve yeni iş şimdiki bana ne getirecek? İzleyip göreceğiz.

Güzel ev sahipliğin için teşekkürler Üsküdar sahil'deki evim!
Bol bol geleceğim, önünden çokça geçerim, merak etme.

Bu yazıyı yazarken elbette Üsküdar'a Gider İken'i dinlemedim. Peki neyi dinledim?