Ah bu cümleciği okuyup okuyup, tekrar okuyup, bunaltıcı kalp ağrıları çekmedin mi sanki?
Sevdiğim o yazara sarılıp uzun uzun ağlamak istiyorum. Nerede ağladığım önemli değil: Deniz kenarı, ay ışığının vurduğu eskimiş lokantalar, paslanmış metro vagonları...Kötü kahkahaların olmadığı bir yer olsun, yeter.
O sevdiğim yazara sarılıp ağlarken gömleğinin üzerine düşen damlaların mutluluk gözyaşları olduğunu da söylemek isterim kendisine. Dünya'nın kutbuna sahip o insanın 'buraya gelirken üzüntülerinizi atın da gelin' demesi gibi, üzüntüler onu da hüzünlendirirmiş çünkü; üzülmeye gelmedik ki Dünya'ya, artık zevk zamanı, bol kahveli, bol kahkahalı.
O yazar da üzülmesin, bilsin ki mutluluktan ağlıyorum. Aslında ağlamıyorum, kimse duymuyor, kimse duymayınca o ağlamak sayılmıyor, hıçkırıkları illa birinin duyması lazım. Kendi kendine ağlamaya özümseme deniyor. O duyguyu, o üzüntüyü,o aşkı özümsüyorsun. Sadece kendinlesin, Tanrı ile başbaşa, kimseye bir şey açıklamak zorunda olmadan ağlıyorsun.
Ama ben ağlarken o yazarın da görmesini istiyorum. Bilsin ki bütün bu kalp ağrıları sona erdi. Yeni ağrılara geçiş yaptım, acısı az, tatlısı bol ve bereketli olsun diye de dua ettim, garip ama hüzünlü bir garip boyut değiştirmesi yaşadım.
Birdim, iki oldum; tektim, çoğaldım, sarıldım, ağladım.
Halbuki yeni biri değildi ki gelen. Zaten içimdeydi. Arıyordum, bulmuştum, ışıklar söndü, kaybettim, tekrar buldum, oradaymış, bana bakarken ışıldadı, bayıldım, kendime geldiğimde fark ettim. Hiç kaybetmemiştim ki aslında.
Geçmiş zamanda yaşanmış büyük bir aşkın ikinci versiyonuymuş. Ana karakterler biraz beklemiş, geri gelmiş.
Hoşgelmiş..
Hoşgeldin...
