Ben bu süper kahramanları "kendilerine sığındığım ruhlar" olarak tanımlıyorum. Geçenlerde bununla ilgili ufak bir yazı yazmıştım.
Bu yazı da o ruhlardan biriyle ilgili: Bir kaptanla.
Kendisi İzmir Karşıyakalı, o yüzden hemşerim sayıyorum kendisini. 15 Haziran'da bu şehirde dünyaya gelmiş. Yazıyı aslında Haziran ayında yazacaktım, geç oldu, ayıp olmasın, seneye doğru zamanda başka türlü yazarım diyerekten şimdi klavyenin tuşlarına basıyorum, utanarak.
Utanıyorum çünkü benim gözümde ondan daha güzel yazan görülmedi henüz.
Böyle bir sevmek görülmemiştir misali.
Nam-ı diğer kaptan Attila İlhan!
Burada size bu meşhur adamın hayat hikayesini anlatacak değilim. Daha farklı bir şeyden bahsedeceğim. Biraz acıklı, biraz muzip, biraz hayalci. Merak etmeyin, kısa olacak, acıtmayacak.
Yıllardan hangisiydi tam hatırlamıyorum ama bir kış mevsimiydi. Yazarın şu kitaplarını peşpeşe okumuştum: Zenciler Birbirine Benzemez, Abbas Yolcu ve Sokaktaki Adam.
O zamanlar istese de bu blogu okuyamayacak birine aşık olmuştum. Aslında iki kişiye aşıktım o zamanlar. Yahu harbiden ben ne kadar çok aşık oluyorum, neyse konu dağılıyor, toparlanalım, hop!
Konuyu dağıtmayı çok seviyorum ya 'hop' yazınca bakın aklıma ne geldi. Geçenlerde sevgili arkadaşım İ. anlatmıştı: Bunun bir arkadaşı bir mekanda otururken yaşlı ama bir o kadar da tontiş bir teyzenin onların bulunduğu mekana doğru paytak paytak geldiğini görmüş. Herhalde nazar değdirmişler ki teyze bir anda ama çok estetik bir biçimde yere düşmüş. Hemen bunlar ayaklanmışlar, teyzeye yardıma doğru koşacaklarken adamın biri teyzenin arkasında belirmiş. Sanki ufak bir çocuk düşmüş de onu kaldırır gibi teyzeyi omuzlarından tutarak kaldırmış "Hop bakalııım, ayağa kalktııık!" demiş.
Böyle yazınca komik olmadı sanki ama komikti yani ilk duyduğumda.
İla ahirin... Biz konumuza dönelim.
O mevsimde, evet ben her mevsimde mevsimlik işçi değişimi misali aşık olup duruyorum, aşık olduğum bu kızları Attila İlhan'ın romanlarındaki karakterler ile özdeşleştirmiştim. Bir tanesinin İspanya ile sadece küçük bir bağı olmasına rağmen Zenciler Birbirine Benzemez romanındaki Sevilla ile bağdaşlaştırmıştım onu. Artık ben Hernandez mi oluyordum, Mehmet Ali'ye mi benziyordum giderek bilemeyeceğim ama Sevilla bu kıza çok yakışıyordu. Diğer kız esmerdi, hatta bayağı esmerdi, çok esmerdi lan, onu neyle birleştiriyordum acaba? Şu an hatırlamıyorum, hatırladığım şey ise taş gibi bir kız olduğuydu. Hala arasıra gelir ülkeye, otururuz; sonra o gider tekrar ve yeniden müjganla ben ağlaşırız. Heh heh!
Ben yılların Attila İlhan şiirleri ezberleyeniyim. Özel bir yere, mesela bir düğün defterine, yazı yazacaksam Kaptan'ın romanlarından, şiirlerinden örnekler vererek yazılarımı döşerim. Sahaflara gidip Attila İlhan'ın eski basım kitaplarını toplayan bir adamım yahu. O zamanlar önemli bir karar vermiştim: En azından benim kadar Attila İlhan'ı seven bir hatun kişisi bulmak. Veyahut böyle takıntılı olmasa da bu yazara değer veren birini bulmak.
Hala ikircikli olurum bu konu hakkında gerçi. Çünkü benim gözümde Attila İlhan erkek şiirleri yazar. 'Erkekler kadınlardan daha iyi anlar haliyle kaptanı' diye düşünür dururum. Nasıl yapsak, bilemedim.
O günler, bu düşüncelere gark oldukça, bir plan yapmaya karar verdim bu özel kişiyi bulabilmek için. Gittim bir üniversitenin kütüphanesine Zenciler Birbirine Benzemez kitabının içine koymak suretiyle ufak bir kağıda bir yazı yazdım.
Bu kağıtta bir soru yoktu. Ama bir cevap bekliyordum. Bu kitabı kütüphaneden alıp okuyan kişi, eğer aradığım o kişiyse, inanıyordum ki kesinlikle o kağıda bir şeyler yazacaktı. Belki mesajlaşacaktık oradan, kim bilir? Sulu romantik Fransız filmleri gibi düşünün olayı, iğrenç değil mi?
Aradan seneler geçti. Kaç sene geçti hatırlamıyorum. Ama hala o kişiyi bulamadım. Bu geçen yıllar içinde başkalarına aşık oldum ama onlar da o kağıda yazı yazabilecek kişiler değillerdi. Buruşturdum attım çoğunu.
Peki bu kağıtta neler yazıyordu?
"Hey! Bu kitabı okuyan kişi! Eğer sen de nam-ı diğer kaptana gönülden bağlıysan; eğer sen de Yüksekkaldırımda bir akşam Maria Missakian'larını düşündüysen; senin de eğer Belma Sebil gibi Hernandez'lerin, Sevilla'ların varsa; eğer sen de bir gün delirip yaşadığın şehirden kalkıp Karşıyaka'ya vardıysan Attila İlhan'ı imbata karşı dinlemek için ve eğer sen de Paris'ten nefret ediyorsan... Sana selam olsun güzellik!"Geçenlerde o kütüphaneye tekrar gittim. Kağıda baktım, ne bir ses ne de haber... Daha üzücü olan da şu: Kitabı pek kimse okumamış bile.
Almadım kağıdı kitabın içinden, hala o kitapta duruyor. Dursun varsın, kağıttan bir bekletim kalmadı artık ama o kişiyi birgün bulacağıma eminim. Yani inşallah diyelim!
Bu da böyle bir Attila İlhan anısı işte. Daha ne anılar var da zamanı değil, mekanı yok.
Bulamazsak eğer o kişiyi, ben de Kaptan'ın Elde Var Hüzün kitabından bir parçayı okuyup okuyup avunurum artık. Yine de, çok şükür, Dünya'da bir sürü birbirinden güzel kadın var, iyi ki varlar! İyi ki varsınız!
Bir yaş gelir ki kadınlar
çekilir ortalıktan
esmerler birden çekimser
sarışınlar uzak
kumrallar vefasızdır
artık ne uyku ne durak
bir afet biçerim imgelem kumaşından
müstesna bir sevgili
onunla söyleşirim
fazlasıyla edalı
iyice rahşan
bakışları ebruli
Ugly Kid Joe - Everything About You dinledim bol bol
Led Zeppelin - Immigrant Song da dinlemeden edemedim
